Dagboek Mantelzorger

Dagboek van een mantelzorger Donkere December Dagen Dagboek van een mantelzorger (16) Donkere December Dagen “Voor mij hoeft het niet meer “ Sprak hij kalm, zonder dram,  en zonder klagen Ik ben moe, zo eindeloos moe Van een leven lang dragen “Dat meent u niet “ Sprak de ander geschrokken Want het hoort niet , om de moed op te geven En gewoon geen zin meer hebben om nog verder te leven “Jawel ik meen het wel “ Sprak hij vastberaden, zonder twijfel en zonder grappen En ook heus niet  met het plan er zomaar uit te stappen “Het is mooi geweest “ sprak hij weer Zijn rimpels toonden  de ontelbare dagen Zijn ogen vertelden, wat een verdriet hij heeft moeten verdragen   Zijn leven getekend in zijn gezicht Het was mooi geweest Hij verlangt zo ontzettend naar het licht Dag van de Mantelzorger! (15) Mantelzorger ben je 365 dagen per jaar . 365 dagen per jaar toegewijde zorg leveren aan degene die dat zo hard nodig heeft 365 dagen per jaar de ene keer vroeg  in de ochtend,  dan weer in de middag en  of avond onderweg om mantelzorg te verlenen. De ene dag met een boodschappentas, de andere dag met een tas wasgoed, de ene keer bezorgd, de andere keer gestrest en gehaast, dan weer uitgeput, maar elke keer met veel liefde . Elke dag ontmoet ik in de zorginstelling andere mantelzorgers met hùn boodschappentas, met hùn zorgen , met hùn verdriet en hùn liefde . Elke dag informeren we even naar hoe het gaat met degene  voor wie we zorgen . We zijn het blijkbaar wat verleerd om te informeren naar hoe het gaat met de mantelzorger zelf Ondanks het feit dat een mantelzorger 365 dagen per jaar in touw is, heeft de mantelzorger  geen Cao, geen Vakbond, geen vakantiedagen , en geen mogelijkheid tot Zorgverlof of het schrijven en opnemen van overuren. 1 dag per jaar  , 10 november ,  is het Dag van de Mantelzorger . Waarschijnlijk is die dag voor de meeste mantelzorgers gewoon een van de 365 dagen waarop er gezorgd word . Waarop de mantelzorger  even uitgeput , liefdevol en bezorgd als anders, de mantel der liefde om degene heen hangt die dat kei en kei hard nodig heeft. De nacht is Ongemak (14) Elke avond opnieuw nemen de onrust en verwarring bij mijn vader toe . Hij gaat op zoek naar zijn spulletjes om die mee te nemen naar de plek waar bij meent ’s nachts te moeten gaan slapen . Alle geduldige uitleg, dat hij mag slapen in zijn eigen appartement in zijn eigen bed, leiden niet tot verheldering of geruststelling . Hij wil zich absoluut niet uitkleden, hij moet echt naar buiten , op zoek naar een slaapzaal bij andere mannen ergens in een bos. Elke nacht opnieuw zet deze zoektocht zich voort . Elke nacht probeert de nachtdienst hem uit te leggen dat hij gewoon mag slapen in het bed wat in zijn eigen kamer staat . Elke nacht voelt hij zich niet begrepen. Elke nacht is hij boos . Elke nacht is hij bang . Elke nacht put hij zichzelf uit . Elke nacht gaat hij op zoek naar zijn overleden vrouw. Elke nacht leidt tot paniek en wanhoop. Elke nacht gaat voorbij …….                                                       En elke dag met iets meer licht en helderheid, wordt gevolgd door een nieuwe nare donkere  zwarte nacht . Momenten met een Gouden Randje (13) Steeds vaker zijn er momenten die  gepaard  gaan met onrust en verwardheid.  Beperkingen dienen zich steeds zichtbaarder aan .  Het lopen gaat moeizaam. Met regelmaat  herkent mijn vader zijn eigen appartement niet meer als het zijne. Onrustig sjouwt hij rond om te zoeken naar zijn toilet en slaapkamer, die hij niet vindt omdat hij de ruimtes niet herkent. Hij begrijpt het allemaal niet meer en wantrouwt onze uitleg. Soms is daar ineens een moment van afleiding, gewoon een verjaardagsfeestje of een muziekmiddag in de zorginstelling waar hij woon . Helaas kan hij de prikkels hiervan niet meer verdragen, en stopt de activiteit voor hem al na 15 minuten; te veel prikkels, te veel geluid, te veel hoofdpijn, te veel  misselijkheid  leiden tot te veel verwarring. Weer iets wat we wegstrepen van zijn lijstje met afleidende activiteiten. En dan zijn daar naast al dat onvermogen, naast al die machteloosheid, naast al die beperkingen toch elke dag weer momentjes die zo mooi en dierbaar zijn. Momentjes waarop we met mijn vader in zijn rolstoel  wandelingen maken. Hij heeft oog voor de eendjes die tegen de stroom in zwemmen en voor de reiger die zo stil zit als een beeld, hij hoort de kikkers kwaken, hij hoort de vogeltjes fluiten, hij ziet hoe hoog de mais is, hij neemt de warmte van de zon waar en bekijkt de wolkenpracht. Mensen die we tegenkomen maken even tijd voor een praatje of voor een vriendelijke begroeting . De wandelmomentjes zijn kort , maar gelijk heel  groots. Elke dag dezelfde route, en toch zo verrassend . De wandelingen lijken zo gewoon , maar voelen zo bijzonder. Meer hebben we niet nodig in deze fase. Momenten met een Gouden Randje. Contact (12) Mijn vader gaf toenemend aan zijn oudste bijna 90 jarige zus enorm te missen . Zij woont op een woongroep met dementerende lotgenoten in een zorginstelling . Vanwege de sluiting van de verpleeghuizen afgelopen jaar en nadien de bezoekbeperking was contact tussen hem en zijn dierbare zus niet mogelijk. Nu beiden gevaccineerd zijn en de instelling waar zowel mijn vader als mijn tante verblijven , wat meer bezoek ging  toestaan, besloten we een bezoekje te brengen aan haar . Helaas had mijn  vader niet zo’n beste dag . Het praten lukte niet goed, lopen al helemaal niet , hij had een lege blik in zijn ogen . De dingen die hij vertelde onderweg waren onsamenhangend . Op de woongroep mochten we tante bezoeken op haar kamertje .  Tante was in dit Corona jaar erg achteruit gegaan. Evenals mijn vader , maar bij hem maak ik het proces van dag tot dag mee, en ga ik elke dag opnieuw een beetje wennen aan weer een nieuwe fase van inleveren  . Tante keek in eerste instantie zonder enige herkenning naar ons bij binnenkomst . Mijn vader wilde dingen zeggen tegen haar, maar de woorden waren kwijt . En ineens….. was daar de wederzijdse  herkenning . Bij beiden op hetzelfde moment. Bij beiden een diepe mooie glimlach . Beiden waren vergeten hoe ze moesten praten, beiden hadden geen idee waar ze waren, beiden hebben zoveel verloren en  ingeleverd afgelopen paar jaar , beiden hebben zoveel momenten van intens  verdriet wat ze niet kunnen uitspreken, beiden worstelen  met zoveel  gevoelens van machteloosheid en eenzaamheid. En dat alles werd overstegen door dat moment van herkenning en vertrouwdheid . Lange tijd zaten ze naast elkaar , elkaar aankijkend en soms aanrakend. Begrijpen en praten lukt niet meer . Voelen dat het goed was tussen hen gelukkig nog wel Deel deze verhalen en inspireer anderen om ook te helpen! Facebook Twitter LinkedIn Whatsapp Forward

Lees het verhaal

Geïnspireerd...?

Meld je aan

Meer inspiratie?

Bekijk alle verhalen